Tom Ford, bir süper marka haline getirdiği modaevi Gucci'den olaylı şekilde ayrıldıktan sonra, başrolünü Julianne Moore'un oynadığı bir film çevirdi! Ford söz konusuysa, olay her zaman dönüp dolaşıp sekse gelir ya, "Hayır" diyor kendisi, "film sırf seks hakkında olmayacak."
Lisa Armstrong
Çok da uzun olmayan bir süre önce cenazesini planlarken Tom Ford -her konuda çok titizdir kendisi- 23 yıllık partneri, moda yazarı Richard Buckley ile kendisine bir örnek iki lahit yaptırmayı düşünüyordu. Bunun için Santa Fe'deki evinin mimarından planlar çizmesini istemişti. Fakat şimdilerde lahitlere 'hayır' demeyi, 'basitçe ortadan kaybolmanın' daha şık bir çözüm olacağını düşünüyor…
Her neyse, söylemek istediğim kendisinin ölüm hakkında konuşmaktan hiç rahatsız olmadığı, bu da konuyu güzelce -böyle denebilirse tabii- dört yıl önce ayrıldığı şu -ismini telaffuz etmekten çekindim (Gucci)- firmadan sonraki kariyeri hakkında cenaze töreni niteliğinde yazıları okumaya koşan insanlara getirebildi. "Ben ayrıldıktan sonra durumun nasıl olduğunu tahmin edersin" diyor Ford, gayet rahat. "Olacakları, ayrılmamdan iki yıl öncesinde fark etmeme rağmen, kendimi birden hiç tanımadığım insanlarla sözleşme pazarlığı yaparken buldum. (Milyarder François Pinault'nun lüks holding şirketi PPR, Gucci'yi 1999'da satın almıştı.) Önümde başka hiçbir imkân ve iş olasılığı yoktu. Yılda 16 koleksiyon hazırlarken, bu zaten mümkün olmaz. Boşanmak gibiydi. Dımdızlak kalmıştım. Fakat kendimle çok uğraştım ve bunu başarıyla atlattım."
Ayrıldığından beri parfümler, gözlükler ve iki yıl önce Madison Avenue'de son derece lüks mağazasında, yine son derece lüks erkek giyim ürünleri piyasaya sürdü. Ayrıca başrollerini Colin Firth, Julianne Moore, Matthew Goode ve Nicholas Hoult'un paylaştığı, senaryosu Ford'un kendisinin Christopher Isherwood'un 1964 tarihli romanından uyarladığı, 'A Single Man' adlı ilk sinema filminin kurgusunu yeni bitirdi.
Gucci'nin kreatif direktör,ü ilk film rüyasını hatırlıyor. Belki de Gucci mirasından hiçbir zaman tamamen kurtulamayacak. Ayrılışının moda dünyasında yol açtığı toplu histeri -Ford'un iyi huylu, feromon sarhoşu imgesi ve imgelemi onu bir tür George Clooney tarzı idol yapmıştı- iki yıl sonra şiddetli bir geri tepkiye yol açtı.
Gucci Group 2000 yılında firmayı satın aldığında, Yves Saint Laurent'ın kreatif direktörü Alber Elbaz'ı kovup yerine kendisi geçtiği için şiddetle eleştirilmişti. "Fakat yönetim kurulu satışı ben başta olmadığım sürece onaylamıyordu" diye savunuyor kendisini şimdi.
İki yıl önce Ford, çok sevdiği Tom Ford Erkek Giyim Serisi'ni piyasaya sürdüğünde, The New York Times hem seriyi hem de yeni mağazasını yerden yere vurdu. "Gülünesi" diye yazmıştı Horacio Silva. "Gösterişli bir Madison Avenue mağazasının kasıtsız, gülünç bir parodisi olan mağaza, centilmen gibi giydirilmeye çalışılmış, sonradan görme İngiliz hayranlığı kokuyor."
Doğal olarak Gucci'den ayrıldıktan iki yıl sonra başlayan, hakkındaki her konuşmanın ana konusu olan bu geri tepmeyle yaşamanın nasıl bir şey olduğunu sorduğumda, Ford, bana inanmayan gözlerle baktı. "Bir geri tepme mi oldu?" diye sordu masum masum. Bu neredeyse inandırıcıydı da. Karşımızda rahibelere kasık peruğu satabilecek bir adam var. Yine de 'Ne geri tepmesi?' gevelemesi tamamıyla ikna edici değildi. İki yıl önce bir partide karşılaştığımda, kendisini kesinlikle anlamayan moda editörleri hakkında uzun ve oldukça eğlenceli bir nutuk çekmişti bana. "Doğru. Ve sarhoş bile değildim."
Olay şu ki, Ford her şeyi okuyor. Sadece Isherwood ve Sartre'ı değil, her eleştiriyi. Ve bu onu rahatsız ediyor. Onu rahatsız etmesi de onu rahatsız ediyor. Ya da ediyordu. "Yedi yıldır orta yaş krizindeydim" diyor. Şu anda 48 yaşında ve yaşını gülünç derecede iyi taşıyor. Aslında tam olarak gülünç denemez: Botoksu minimum seviyeye indirmiş ve 2.5 kilo fazlası olduğunu söylese de (Film çekiminde çok fazla donat yemiş) süper görünüyor. Annesi Shirley de, 70'lerinde olmasına rağmen hâlâ dinç ve kendisinden 15 yaş küçük bir adamla evli. "Kocalarının ölmesinden bıktı."
Ford'un iş modeli, Gucci'den ayrıldığından beri, oldukça sıra dışı olmasına rağmen çok akıllıca. Onun deyimiyle geriye dönük çalışmış. "Elbette biliyordum ki arkamdan gülen ve 'Ha-ha' bak şimdi gözlük yapıyor, oysa hep ben diyen biriydi' diyen insanlar vardı. Fakat ben nereye gittiğimi biliyordum ve bu beni rahatsız etmedi."
Birçok tasarımcı kendi markasını yaratmak için uğraşıp didinir ve sonra, pazarda yeterince paya sahip olunca, kârlı lisans anlaşmaları yaparak nihayetinde ciddi paralar kazanır. Ford'un, Gucci'nin kapısında yazılı olmamasına rağmen, zaten bir ismi vardı. Artı, o çok az kişinin cesaret edebileceği bir şey yaptı; modadan sinemaya geçti. Bu çok cesurca. Ya da delice; kendisinin de çok iyi bildiği gibi. Uzun yıllar giydirdiği Moore'a bu filmde oynadığı için çok iyi biri olduğunu söylemiş. "O da dedi ki 'Ben bunu iyi olmak için yapmıyorum. Senaryoyu beğendim.' Eminim menajerini arayıp bunun kariyerinin sonu olup olmayacağını sormuştur."
O cenaze töreni yazılarını okuyanlar Selfridges'deki kuyruğu görmeliler, sırf Ford'u görmek için saatlerce bekleyenler var. Erkekler, kahramanları gibi baştan aşağı siyah giyinmiş; geniş omuzlarda siyah takım elbiseler, dar beller ve dar paçalar, kravat takmamaya gösterilen özen (Ford'un başını ağrıtıyormuş). Korumaları ve tipik Ford stili yandan ayrılmış saçlarıyla erkek modeller de hep siyahlar içinde. Kadınlar da öyle.
Erkeklerin hâlâ onun gibi giyinmek istemeleri ve kadınların hâlâ onlar için elbise tasarlamasını dilemeleri Ford ekolünün yaşadığına işaret ediyor. O kadar ki, geçtiğimiz sene Selfridges'deki tek bir parfüm satış noktasından elde edilen gelir 1.5 milyon dolar.
Reklam kampanyasında bir şişe Tom Ford for Men'i bir çift göğüsün arasına koymak büyük bir ihtimalle satışları düşürmemiştir! Ford söz konusuysa, olay her zaman dönüp dolaşıp sekse gelir.